Anakreontika

Α

Ἄγε δή, φέρε ἡμῖν, ὦ παῖ

Ἄγε, ζωγράφων ἄριστε [ΕΙΣ ΖΩΓΡΑΦΟΝ]

Ἄγε, ζωγράφων ἄριστε [ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΖΩΓΡΑΦΟΝ]

Αἱ Μοῦσαι τὸν Ἔρωτα

Ἀνὰ βαρβίτον δονήσω

Ἀνακρέων ἰδών με

Ἆρα τις τόρευσε πόντον

Ἄφες με, τοὺς θεούς σοι

Γ

Γουνοῦμαί σ᾽, ἐλαφηβόλε

Γράφε μοι Βάθυλλον οὕτω

Δ

Διὰ νυκτὸς ἐγκαθεύδων

Δότε μοι, δότε, ὦ γυναῖκες

Δότε μοι λύρην Ὁμήρου

Ε

Ἐγὼ γέρων μὲν εἰμι

Ἐδόκουν ὄναρ τροχάζειν

Εἰ φύλλα πάντα δένδρων

Ἐν ἰσχίοις μὲν ἵπποι

Ἐπειὴ βροτός γ᾽ ἐτέχθην

Ἐπὶ μυρσίναις τερείναις

Ἐρασμίη πέλεια

Ἔρως ποτ᾽ ἐν ῥόδοισι

Ἔρωτα κηρινόν τις

Η

Ἡ γῆ μέλαινα πίνει

Ἡ Ταντάλου πότ᾽ ἔστη

Θ

Θέλω, θέλω φιλῆσαι—

Θέλω λέγειν ᾿Ατρείδας

Θεῶν ἄνασσα, Κύπρι

Ι

Ἴδε, πῶς ἔαρος φανέντος

Ἱλαροὶ πίωμεν οἶνον

Κ

Καλλιτεχνά, μοι τόρευσον

Λ

Λέγουσιν αἱ γυναῖκες

Μ

Μακαρίζομέν σε, τέττιξ

Μεσονυκτίοις ποθ᾽ ὥραις

Μή με φύγῃς, ὁρώσα

Ξ

Ξανθὴ δ᾽ Εὐρυπύλη μέλει

Ο

Ὁ ἀνήρ ὁ τῆς Κυθήρης

Ὁ δραπέτης ὁ χρυσός

Οἱ μὲν, καλὴν Κυβήβην

Ὁ πλοῦτος εἴ γε χρυσοῦ

Ὅτ᾽ ἐγὼ νέων ὅμιλον

Ὅτ᾽ ἐγὼ πίω τὸν οἶνον

Ὅτ᾽ εἰς με Βάκχος ἔλθῃ

Ὅταν πίω τὸν οἶνον

Ὁ ταῦρος οὗτος, ὦ παῖ

Ὁ τὸν ἐν πόνοις ἀτειρῆ

Οὐ μοι μέλει Γύγαο

Π

Παρὰ τὴν σκιήν, Βάθυλλε

Ποθέω μὲν Διονύσου

Πολιοὶ μὲν ἡμῖν ἤδη

Πῶλε Θρῄκη, τί δή με

Σ

Στεφανηφόρου μετ᾽ ἦρος

Στεφάνους μὲν κροτάφοισι

Στέφος πλέκων ποθ᾽ εὗρον

Σὺ μὲν λέγεις τὰ Θήβης

Σὺ μὲν, φίλη χελιδών

Τ

Τί κάλλιον ἐστὶ βαδίζειν

Τί με τοὺς νόμους διδάσκεις

Τί σοι θέλεις ποιήσω

Τὸν ἄργυρον τορεύσας

Τὸν Ἔρωτα γὰρ τὸν ἁβρὸν

Τὸν μελανόχρωτα βότρυν

Τὸ ῥόδον τὸ τῶν Ἐρώτων

Τοῦ Διὸς ὁ παῖς ὁ Βάκχος

Υ

Ὑακινθίνῳ με ῥάβδῳ

Φ

Φέρ᾽ αἶρέ με πορφυρέη

Φιλῶ γέροντα τερπνόν

Φύσις κέρατα ταύροις

Χ

Χαλεπὸν τὸ μὴ φιλῆσαι

Ω

Ὦ ναί, πανδαμάτωρ Ἔρως