Til Luft Vulkanen trænger,
Som taug i tusind Aar;
Ildfangen Bjerget sprænger,
Om Verden saa forgaaer.
Ildfangen i mit Hjerte
Laae lænket tusind Aar;
Med Bjergevægt af Smerte
Min Sjæl dog ei forgaaer.
Med Verden paa sin Skulder
Ei Atlas sank i Grav;
Kun Luft med Tordenbulder
Forlanger Bjerg og Hav.
Høit Tordenskyen sjunger;
Ei Dybet savner Røst;
Huult Afgrundssangen runger
Fra de Fordømtes Bryst.
Orkanen mig omsuser
I Ørknens Ocean —
Et Hav i Sjælen bruser —
Min Røst! bliv en Orkan!
