Quid prodest cœlum votis implesse, Neæra,
Blandaque cum multa tura dedisse prece:
Non, ut marmorei prodirem e limine tecti,
Insignis clara conspicuusque domo:
Aut ut multa mei renovarent iugera tauri,
Et magnas messes terra benigna daret:
Sed, tecum ut longæ sociarem gaudia vitæ,
Inque tuo caderet nostra senecta sinu;
Tunc cum, præmensæ defunctus tempora lucis,
Nudus Lethæa cogerer ire rate?
Nam grave quid prodest pondus mihi divitis auri?
Arvaque si findant pinguia mille boves?
Quidve domus prodest Phrygiis innixa columnis,
Tænare, siue tuis, siue, Caryste, tuis?
Et nemora in domibus sacros imitantia lucos?
Auratæque trabes, marmoreumque solum?
Quidve, in Erythræo legitur quæ litore, concha,
Tinctaque Sidonio murice lana juvat?
Et quæ præterea populus miratur? in illis
Invidia est; falso plurima vulgus amat.
Non opibus mentes hominum curæque levantur;
Nam Fortuna sua tempora lege regit.
Sit mihi paupertas tecum iucunda, Neæra;
At sine te regum munera nulla volo.
O niveam, quæ te poterit mihi reddere, lucem!
O mihi felicem terque quaterque diem!
At si, pro dulci reditu quæcunque voventur,
Audiat aversa non meus aure Deus:
Nec me regna juvent, nec Lydius aurifer amnis,
Nec, quas terrarum sustinet orbis, opes.
Hæc alii cupiant; liceat mihi, paupere cultu,
Securo cara coniuge posse frui.
Adsis, & timidis faveas, Saturnia, votis,
Et faveas, concha, Cypria, uecta tua.
Aut si Fata negant reditum, tristesque Sorores,
Stamina quæ ducunt, quæque futura canunt:
Me vocet in uastos amnes nigramque paludem
Dives in ignava luridus Orcus aqua.