Fatæk em ek,
Og ei fiølskrudug,
Ølldrud Modir
Otal Barna;
Em eg kaulldum klædd
Klaka Stacki;
Af þir ber eg Nafn
Alla Daga.
Bytt var mer Bolstad
Und bellti svølu,
Sit eg sifelldt her,
Og se marga,
Bædi Brædur
Og Buri mina,
Þeir er æ ymsu
Ad mer vikia.
Get ek enna godu
Og gøfug-lyndu,
Eru þeir margir
Af mug beggia,
Sem mig sia vildu
Sælli kiøra,
Og æsktu hag minum
Heilla meiri.
Hinna seu heiti
A haf ritud,
Og a Is-felld minn,
Þa ornar Sol,
Þeir er tætur min
Tønnum slita,
Og siuga merg minn
Þøtt maugur se.
Itreir unnta mer
Astum hugar,
Hag minn hvertvetna
Er hasinn kusu,
Glæddu margir mig
Mæta giøfum,
Fremstur allra.
Sumir sæmdu mig,
Er eg sa alldrei,
Þøtt eg heyrt hafi
Heiti þeirra.
Skal mer æ annast,
Þau øll verdi,
Gulli betur geimd,
En gleimd eigi.
Hvar mun þa hirdsla
Fyrir heiti Þitt,
Følgni Fe-giafi
A Folld Dana!
Dulinn em ek Nafns Þins,
En Dygdar eigi,
Hun skin þvi hærra,
Sem hitt er leint.
Ilnar mer i Briosti
Vid Ast þina,
Og vid Gudi glikt
Gøfug-lyndi,
Sæl þættumst ek,
Ef ek sialf hefdi
Þenna mæta møg
Modir alit.
Hvadan kom su Hugsun
Hiarta þinu,
Astvin osedur!
Ad annast mig,
Og ad mynkast min,
Til Medaumkunar
Giøda mig Giøfum
Og Gagns-Frama?
Hvadan kom su Hugsun
Nema Himni fra?
Sa er godfust Ged
Gegnum liomar;
Guds skina Geislar
A Giøfum þinum
En þo liosara
A leindu Nafni.
Hvad knudi hug þinn?
Hæl-girnd eingin;
Mundi’ ella Nafn þitt
Mer ei dulid.
Helldur Godgirni,
Gudhrædt Sinni,
Mikil Mann-elska,
Mynd Alfødurs.
Hværn skal eg herma
Høfund giafar,
Er Arfar minir
Eptir spyria?
Guds Vin, Gods Vin,
(Gorts vin eigi)
Minn vin, og Mann-vin
Mund Alfødurs.
Dulinn vera vill
Sa er vondt fremur;
Ofromur Otti
Ilsgiørd fylgir.
Hitt er hugprydi
Hærri Giøfum,
Ad veita Velgiørd,
En vera dulinn.
Þat er svo føgur
Sem fa-sen Dygd
Undirrot Æru
Odaudligrar.
Her er giøful Hønd
Godfuss Hiarta
En yfirþøgn
Audmiuks Vottur.
Verdi mer þau not af
Sem vildir þu,
Gods hugar Giøfum!
Svo geti sagst:
Þat var vel gefit
Og vard ad godu.
En alldrei: her var Aud
I elld kastad.
Se þa heiti Þitt
A himni romat,
Umbunud Ast þin
Uppi og her!
Munud Manngædska
Mer i Briosti!
Agiætur ordstyr
I allra Munnum!
A Gulli grafna,
Ef eg Gull ætta,
Mundi’ eg mer kiosa
Mynning þina,
Asettu Nafni,
Þar ei annad veit:
Sa en Rett-lyndi
Rausnar-Madur.
John Thorlaksen.
Præst paa Nordlandet.