Doch keine Aufgab’ hat die Baumfrucht, als zu reifen;
Mit Luſt wird ſie dazu die Sommerglut ergreifen.
Doch wann die Todesglut ſie nun in ſich geſogen,
Und fallen ſoll vom Zweig, der ſie ſolang gepflogen;
Mit neuer Lebensluſt will ſie den Zweig umfangen,
Zu ſpaͤt! was reif iſt, faͤllt, unreifes nur bleibt hangen.
