Ὁ δραπέτης ὁ χρυσός
Ὅταν φύγῃ με κρατίνoις,
Διηνέμοις τε, ταρσοῖς,
Ἀεὶ δ᾽, ἀεὶ με φεύγει·
Οὐ μιν διῶκω· τίς γὰρ
Μισῶν θέλει τι θηρᾶν;
Ἐγὼ δ᾽ ἄφαρ λιασθεὶς
Τοῦ δραπέταο χρυσοῦ,
Ἐμῶν φρενῶν μὲν αὔραις
Φέρειν ἔδωκα λύπας·
Λύπην δ᾽ ἐλὼν ἀείδω
Ἐρωτικὰς ἀοιδάς.
Πάλιν δ᾽ ὅταν με θυμὸς
Ὑπερφρονεῖν διδάξῃ,
Προσείρᾳ ὁ δραπέτης με,
Φέρων μέθην ἄφροντιν,
Ἑλὼν μιν ὡς μεθύων
Λύπης γένομ᾽ ὁμηρός.
Ἄπιστ᾽, ἄπιστε χρυσέ,
Ἐς τ᾽ ἂν δόλοισι με θέλγῃς;
Πλέον τὰ νεῦρα χρυσοῦ,
Πόθους πλέον τ᾽ ἀείδειν.
Σὺ γὰρ δόλῳ φθόνῳ τε
Ἔρωτ᾽ ἔλης ἄφαντον,
Λύπην τε χρυσοπάστον·
Φιλημάτων δὲ κεδνῶν,
Πόθων, κύπελλα κίρνης.
Ὅταν θέλῃς δὲ, φεύγεις·
Ξένοισι δ᾽ ἄγχι Μουσῶν
Δολίοις, ἄπιστ᾽, ἀρέσκεις·
Ἐμοὶ δὲ τῷ λυρῳδῷ
Μούσας ποιεῖς ἀποίκους.
Λύπης δ᾽ ἐμῆς ἀοιδήν
Οὐκ ἂν λίποιμι τυτθόν.
(Σὺ, χρυσέ, γοῦν ἄπελθε.)
Ἀχανδέας δ᾽ ὁρμῶν,
Αἴγλην τε λαμπυρίζοις.