Kysstu mig aptur
(Fjöln. III, 32.)
(Fjöln. III, 32.)
Undrast þú ekki, mín Svafa!
þó ei nema á stangli
orð fái eg eitt í senn flutt af
andþrengslum megnum —
og að þig aptur eg nálgast,
þó áðan við kysstumst;
ýttu mjer ekki samt frá þjer,
eg á nokkuð hjá þjer.
Manstu ei, að munir okkrir
þá mættust í dyrum?
Sála mín þá, mín Svafa!
þjer settist á varir,
þóttist hún rík þar á rósa
þeim rauða beð lá hún;
enn þar hún dottar í dái
og dreymir þig, Svafa!
Veizt þú nú, líf mitt, hin ljúfa!
þjer liggur á vörum;
leyfðu, að það sofanda sjúgi eg
úr sólfagra beðnum;
láttu ei bana mig bíða,
eg bið þig, mín Svafa!
gefðu mjer önd mína aptur
og aptur mig kysstu!