O du, hvis Qviddren vækker mig
Hver aarle Morgenstund,
Hvorledes skal jeg straffe dig,
Du lille Sladdermund?
Hvad enten skal jeg stække nu
Din lette Vinges Fjer,
At til min stille Hytte du
Kan aldrig flagre meer?
Hvad heller skal jeg skjære dig,
Som Thraciens Tyran,
Din Tunge bort, at ei du mig
Herefter vække kan?
Thi aldrig skal jeg glemme dig,
At du hver Morgenstund
Af søde Drømme vækker mig.
Du slemme Sladdermund! —