En net Raket
steg bleg og let
mod en Stjerne
i det fjerne.
Den keg mod Stjernen
og steg mod Stjernen:
Raket og Stjerne
blev lige fjerne.
Men paa Vejen imod Stjernen
bristed Kernen.
Og den flammed’ som en Sol —
og som Roser og Viol,
som en vældig Klase Druer
faldt den ned i skønne Buer.
Som en gylden Regn den regned
ned — saa ganske Stjernen blegned.
— — —
Tænk, en net
Raket
har en Kerne,
der til Tider kan fordunkle en Stjerne.