«Κόρη, ὄντας φιλιώμαστον, νύχτα ἦτον· ποιὸς μᾶς εἶδε;» –
Μᾶς εἶδ’ ἡ νύκτα κ’ ἡ αὐγὴ, τ’ ἄστρον καὶ τὸ φεγγάρι·
Καὶ τ’ ἄστρον ἐχαμήλωσε, τῆς θάλασσας τὸ εἶπε·
Θάλασσα τὸ εἶπε τοῦ κουπιοῦ, καὶ τὸ κουπὶ τοῦ ναύτη,
Κ’ ὁ ναύτης τὸ τραγούδησε ’ς τῆς λυγηρῆς τὴν πόρτα.