Dat sevende kapittelWo Reinke vorsichtigen sik bedachte, unde dârna ûtgink unde Brûnen mit vruntliken wôrden wilkomen hêt.Do Reinke sus des baren wôrdewol vornam un̄ ôk hôrde,he lovede nicht gruntlik den wôrden stolt,em was lede vor ên achterholt.do he dat enkede hadde vornomen,dat Brûn allêne was gekomen,desto min he do vorschrak.he gink ût to em un̄ sprak:ôm Brûn, wilkomen mote gy węsen!ik hebbe recht nu de vesper gelęsen,darumme konde ik nicht êr komen.ik hope, it schal my syn to vromen,dat gy to my gekomen syt.syt wilkomen, ôm Brûn, to aller tyt!dęme en wêt ik des jo nenen dank,de dat schaffede, dat gy dessen gankscholden overgân, de de is sêr swâr;gy sweten, dat ju nat is dat hâr.en vant unse here de konnink nunenen anderen boden to senden dan ju?wente gy syt de eddelste un̄ grôtste van love,de nu is in des konninges hove.it wert my syn sunderlik to vromen,dat gy syt hęr to my gekomen,juwe vrode rât wert my helpen sêreby dęme konninge, de de is unse here.al hadde gy dessen wech nicht angenomen,ik were doch morgen to hove komen;doch dunket my sêre in myneme wân,ik schal nu nicht wol konnen gân:ik hebbe my getten also sat;it was nye spyse, de ik at,dat gantse lyf deit my we dârvan. —Do sprak Brûn: Reink ôm, wat ete gy dan? —Do sprak Reinke: leve ôm, wat hulpe ju dat,wan ik ju sęde, wat ik at?it was ringe spyse, dâr ik nu by leve,ên arm man en is jo nên greve.wan wy it nicht konnen bęteren mit unsen wyven,so mote wy ęten versche honnichschyven.sodane kost at ik dorch de nôt,dârvan is my de bûk so grôt.ik mot se ęten ane mynen dank,dârvan bin ik wol half krank.wan ik dat jummer bęteren kan,wolde ik umme honnich node upstân. —Do sprak Brûn also vôrt:wanne, wanne, wat hebbe ik nu gehôrt!holde gy honnich so sêr unwêrt,dat doch mannich mit vlyte begêrt?honnich is ene so sôte spyse,de ik vor alle gerichte pryse.Reinke, helpet my dârby to komen,ik wil wedder schaffen juwen vromen. —Reinke sprak: Brûn ôm, gy holden juwen spot! —Brûn sprak: nên, so helpe my god!scholde ik spotten, dat do ik node. —Do sprak wedder Reinke de rode:is dat juw êrnst? dat latet my weten!moge gy dat honnich so gêrne ęten?ên bûr wonet hier, de hêt Rustevyle,dat is men ene halve myle,by eme is so vele honniges, vorstât my recht,gy sêgens ny mêr mit al juwem slecht. —Brûnen dęm stak sêr dat smęr,na honnige stunt al syn begêr;he sprak: latet my komen dârby,ik denke des wedder, lovet des my.wan ik my honniges sat mochte ęten,so moste men my des vele tômęten. —Reinke sprak: ga wy hen up de vârt!honniges schal nicht wêrden gespârt.al kan ik recht nu nicht wol gân,recht truwe mot jummer schynen voran,de ik mit gunst to ju drage;wente ik wêt nên mank al mynen mage,dęn ik alsus wolde menen,wente gy my sêr wol wedder konnen denenjegen myne vyende un̄ jegen ere klagein des konninges hof tom herendage.ik make ju noch tavent honniges sat,dârto van dęme besten, merket dat,so vele alse gy des jummer mogen dregen. —men Reinke mênde van groten slęgen.Reinke lôch sêr un̄ swinde.Brûn volgede eme na alse ên blinde.Reinke dachte: wilt my gelingen,ik wil dy to dęgen upt honnichmarket bringen.se quemen to hant by Rustevyls tûn,do vroude sik sêr de bare Brûn.men des he sik vroude, dâr wart nicht van:so geit it noch mannigem unvroden man.