Freyjukettirnir
(Fjöln. V, 5–6.)
(Fjöln. V, 5–6.)
Þú, sem kærleika kveikir magn,
kvöldstjörnu drottning hýr!
þinn geislaríka gullinvagn,
þar glansandi þú býr,
:|: fegurstu draga dýr, :|:
þeir sættmalandi, mjallahvítu kettir.
Ei draga þeir þó ætíð vagn
hjá ástar blíðri dís,
af þeim sjer meira gaman og gagn
hin gullinhærða kýs:
:|: þeir veiða menn, ei mýs, :|:
og optast sendir út hún þá til veiða.
Heims katta temja hnykki sjer
himindýr veiðum á,
launsátra þeirra listin er
þó langtum æðri að sjá;
:|: þeir meyjum hýrast hjá :|:
og undir þeirra augnasteinum liggja.
Þó frá launsátri löngum því
þeir læsi margan hal,
sig þessum veiðum sjálfir í
þeir sýna kattaval,
:|: blíðir með mjúkast mal :|:
þeir særa ei neinn, er sjálfur vill það eigi.
Því mann þeir stökkva engan á,
sem ei þeim horfir mót,
í augun þjóta augum frá
og annað snerta ei hót;
:|: líttu ekki í augu á snót! :|:
því kettir Freyju kúra þar undir steinum.
Þó færri geti halir um heim
til hróss það talið sjer,
að komizt hafi frá köttum þeim
klaklaust og ósárir,
:|: það minnkun ætíð er :|:
úr manni að gjörast músin Freyjukatta.